Sabah Körü Hayat Muhasebesi

Bazı sabahlar, hayatım film şeridi gibi gözlerimin önünden geçiyor. Geçerken de bazı şeyler içime dert oluyor. Bu sabah da boyumun kısalığı içime dert oldu...

‘Ah Allah’ım ben neden bu kadar güdük bir insanım acaba’ diyerek hem içimi çekip, hem arabamı sürmeye çalışırken, birde radyoda ‘hasretinden yandı gönlüm’ çalmaya başlamasın mı? Ben bi duygusallaştım, bi duygusallaştım... Utanmasam ağlıycam. 'Arabamı sürmeye çalışırken' dedim bu arada, bilmem dikkat ettiniz mi? Sürücü koltuğuna oturduğum zaman, koltuğun en yüksek ayarında dahi, boyum arabanın burnunu, burnunu geç, armasını dahi göremeyecek kadar kısa olduğundan, bu konu her daim ultra bir "Challenge" olmuştur benim için... Hatta bir keresinde, sürdüğüm arabayı arsanın alt kotundan görüp "Freni boşaldı, üstümüze geliyor" diye kaçışanlar da olmuştu yani... Şimdi olmadı dersem, yalan söylemiş olurum.

Bu sabahta işte böyle, arabanın koltuğuna gömülmüş, yan camdan sadece gözlerim görünür halde ofise giderken, geri zekalı radyo programcısı çok lazımmış gibi "Hasretinden yandı gönlüm"ü çalmaya başlayınca, aklıma 14 Şubat geldi. Dertlendim ya bi kere... Olayı iyice kanırtıp bokunu çıkarmam lazım. O yüzden Gaye ile ofiste yaptığımız konuşmayı hatırladım. Toplantı masasında karşılıklı oturmuş çalışıyorduk. Ben dedim ki; Şimdi telefon çalsa, 14 Şubat diye aradım dese... Konuşmanın tam metni şöyle;

-Gaye, şimdi telefon çalsa... 14 Şubat diye aradım, dese...

-Kim 14 Şubat diye aradım, dese...

-Benim büyük aşkım mesela.

-Arabandan telefon mu bekliyorsun... Bi telefon kartı alıp, torpidoya koy o zaman. 

-O değil be... Gerçek bir aşktan bahsediyorum ben.

-Madde’den, mana’ya geçiş, diyosun... İlginç... Diyelim ki aradı... Konuşmaya nasıl gireceksin? "Buyrun, Gülfem Karaer.  Nasıl yardımcı olabilirim?"

-Call center’mıyım kızım ben? Niye öyle diyim adama...

-İyi de sen iş konuşması dışında bi konuşma formatı bilmezsin ki...

Konuşmanın burasında üç saniyelik derin bir düşünceye dalıyorum.

-Gördün mü, diyor Gaye... bilmediğini kabul et. Arasa, nasılsa berbat edeceksin. Bırak aramasın. Hiç değilse içinde bir umut kalsın...

Öğleden sonra, arabamdan telefon gelmiyor ama üreticisinden sevgililer günümü kutlayan sanal bir tebrik kartı geliyor.. Karta arabanın armasını tutan bir el resmi koymuşlar.  Altına da "Hayatınızın aşkından, hayatınıza anlam katan dokunuşlar" yazmışlar...  Eşşoğlu eşşeğin reklamcıları işte...

Ben bunları düşünürken yol bitti, ofisin otoparkına girdim, park ettim. Bagajdan el çantamı ve bilgisayar çantamı alıp ofise çıktım. Bu arada bagaj kapalıyken, bitiş hizası omzuma geliyor. Kapak açılınca, boyumu geçiyor. O yüzden açık kapağı kapatmak için ayak parmaklarımın üzerinde hafifçe yükselip, uzanmam gerekiyor. Olsun, ne yapalım... Allah’ın takdiri...

Merdivenleri çıkarken, dilimde aynı şarkı...

"Yokluğundan öldü gönlüm..."

Olsun, bu da Allah’ın takdiri....